L-selenometionina – 100 µg (181,8 % RWS)

Selen w żywności pochodzenia roślinnego występuje głównie w formie organicznej jako selenometionina. Ta wchłonięta w przewodzie pokarmowym uwalnia selen, który zostaje wykorzystany do syntezy selenoprotein. Inne formy selenu spożywane z jedzeniem to związki nieorganiczne: selenian i selenin. Chociaż biodostępność obu form jest wysoka, to jednak znacząca ilość selenianu przechodzi w stanie niezmienionym do moczu, a selen obecny w tym połączeniu nie zostaje wykorzystany. Normy spożycia selenu są różne w zależności od kraju, wieku i płci. W Polsce dla osoby dorosłej zalecane dzienne spożycie selenu wynosi 45-55 μg (większe jest w ciąży i w czasie laktacji). Ocenia się jednak, że przeciętny Polak spożywa 37,9 μg/dobę w przypadku kobiet i 62,2 μg w przypadku mężczyzn. Do oceny zasobów selenu w organizmie służy badanie stężenia selenu we krwi, poziom selenoproteiny P oraz aktywności peroksydazy glutationowej.

Skuteczność potwierdzona badaniami:

1. Selen, selenoproteiny i odporność
   Selen jest niezbędnym mikroskładnikiem odżywczym, który odgrywa kluczową rolę w rozwoju i wielu procesach fizjologicznych, w tym wpływa na odpowiedź immunologiczną.
   Źródło: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30200430/
2. Markery związane z zasobnością selenu w organizmie
   Biomarkery selenu, takie jak selenoproteiny, a w szczególności GPX3 i SEPP1, dostarczają informacji bezpośrednio o funkcji i są przydatne w identyfikowaniu niedoborów selenu w pożywieniu oraz śledzeniu reakcji osób z niedoborami na włączenie suplementacji selenem.
   Źródło: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25835046/
3. Selen w diecie człowieka
   Selen jest jednym z najważniejszych pierwiastków wywierających dominujący wpływ na organizm człowieka.
   Źródło: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/28042811/