Upały

Krzysztof Lutowski nie bierze jeńców. Jego proza jest jak świeżo odkrojony kawałek mięsa – soczysta i smaczna, choć amatorzy bezkrwistej pisaniny mogą się wzdrygnąć ze wstrętem. Bydgoszczanin wciąga nas w świat swoich bohaterów, w którym realne idzie w parze z nierealnym, a senny koszmar w każdej chwili może okazać się rzeczywistością (i vice versa). Długo przyszło nam czekać na tę książkę, ale warto być cierpliwym. Jeśli istnieje coś takiego, jak „bydgoskość”, inaczej mówiąc bydgoskie genius loci, to Lutowski opisał je w najlepszym stylu: drażniąco-fascynującym jak samo miasto rozpięte między Brdą, Kanałem Bydgoskim i Wisłą. Jarosław Jakubowski Świat jest bezlitosny – dla potulnych i dla geniuszy. Zamęt rozsławia bohaterów, historia milczy o fenomenach skoszarowanych generałów. Trzeba, jak Bonaparte, załapać się na właściwą wojnę albo samemu ją wzniecić. W ubiegłym wieku, kiedy słowa miały wartość, Lutowski pewnie by się rozsiadł wygodnie, gdzieś między Stachurą a Bursą. Dzisiaj po literackim pobojowisku snują się, co prawda, czytelnicze niedobitki, tropiące nie do końca zmarnowany papier, ale to peryferie uprzemy słowionej sztuki. Trochę żal. A może tak powinno być. Przynajmniej twórcza indywidualność Lutowskiego ma okazję natknąć się na czytelniczą. Sam na sam. Intymność, to szansa na miłość. W życiu i sztuce. Wiktor Żwikiewicz